Wyobraźmy sobie pacjenta, który przeszedł już długą i wyczerpującą drogę przez system ochrony zdrowia psychicznego. Korzystał z opieki podstawowej (primary care), takiej jak krótkoterminowe terapie poznawcze, a następnie z pomocy specjalistycznej (secondary care) w ramach zespołów środowiskowych. Mimo to jego cierpienie nie ustąpiło. W takich sytuacjach ostatnią instancją jest opieka trzeciego stopnia (tertiary care) – miejsce, do którego trafiają osoby z najbardziej złożonymi, przewlekłymi i opornymi na leczenie zaburzeniami.

Psychoterapia integracyjna należy do głównych modalności leczenia zaburzeń psychicznych i zaburzeń osobowości. Uogólniając, psychoterapia integracyjna jest podejściem, który łączy różnorodne nurty psychoterapeutyczne, takie jak terapia poznawczo –behawioralna, psychodynamiczna, humanistyczna oraz systemowa. Celem tego podejścia jest bowiem dostosowanie metod terapeutycznych do indywidualnych potrzeb pacjenta, co z kolei czyni je wyjątkowo elastycznym i empirycznie zweryfikowanym rozwiązaniem w skutecznym leczeniu zaburzeń.

Słowo trauma odmieniane jest na co dzień przez wszystkie przypadki - zarówno w mediach, jak i w zwykłych rozmowach. Kojarzymy ją z dramatycznymi doświadczeniami świadomych, dorosłych ludzi. Zapominamy jednak często o tej najwcześniejszej traumie.

Narodziny dla dziecka są tym, czym dla dorosłego człowieka wystrzelenie w kosmos, tyle, że bez statku i bez skafandra - mówi Jolanta Zboińska, psycholog, psychoterapeuta, psychotraumatolog, prelegentka konferencji Siła Więzi.

Liczne publikacje dotyczą problemu samobójstwa pacjenta, prób zrozumienia powodów oraz metod jak najlepszego pomagania. O wiele mniej pisze się o reakcji klinicysty na śmierć swojego pacjenta i przeżyć z tym związanych. W piśmiennictwie polskim brakuje publikacji odnośnie samobójstwa samego klinicysty, potencjalnych jego uwarunkowań i przyczyn, wpływu na innych a także zapobiegnia. Niniejszy artykuł podejmuje próbę omówienia problemu.