Portal psychologiczny: Instytut Psychologii Zdrowia

Oksytocyna w sprayu zwiększa zaangażowanie rodzicielskie ojców i pozytywne reakcje ich dzieci

Przeprowadzono wiele badań na temat roli oksytocyny w ułatwianiu nawiązywania więzi społecznych u kobiet, zarówno w relacji matka-dziecko, jak i w relacjach małżeńskich. Nowe badanie laboratoryjne, przeprowadzone przez dr Ruth Feldman z Uniwersytetu Bar-Ilan w Izraelu, opublikowane w obecnym wydaniu pisma „Biological Psychiatry”, wykazało, że podawanie oksytocyny ojcom sprawia, że są bardziej zaangażowani jako rodzice. Podobny skutek zaobserwowano u niemowląt.

Oksytocyna to neuropeptyd, który odgrywa istotną rolę w tworzeniu się przywiązania między ludźmi. Badania wykazały, że podawanie oksytocyny do nosa zwiększa zaufanie, empatię oraz skłonność do odwzajemniania.

Naukowcy sprawdzali, czy podawanie oksytocyny rodzicowi wzmaga fizjologiczne i behawioralne działanie organizmu, które służy nawiązywaniu więzów społecznych z niemowlętami i poprawia jakość ich rodzicielstwa. Badali również, czy wpływ oksytocyny na zachowanie rodzica wywiera wpływ na fizjologię i zachowanie niemowlęcia.

35 ojców i ich 5-miesięczne dzieci zostały poddane obserwacji dwukrotnie, raz po podaniu oksytocyny, a raz po podaniu placebo. Ojcowie otrzymywali donosowe spreje w odosobnionym pokoju, kiedy ich dzieci przebywały w innym pokoju pod opieką kogoś innego. Po 40 minutach, ojcowie wracali do dzieci i bawili się z nimi. Obserwowano zachowanie społeczne ojców i dzieci. Sprawdzano również poziom oksytocyny w ślinie u ojców i niemowląt przed podaniem hormonu, a także kilkakrotnie po podaniu.

„Wykazaliśmy, że po podaniu oksytocyny, poziom tego hormonu w ślinie u ojców rósł niebotycznie, aż 10-krotnie, ale co więcej – podobny wzrost następował u niemowląt. W grupie oksytocyny, najważniejsze rodzaje zachowania ojca, w tym dotykanie i skłonność do odwzajemniania, stawały się częstsze, a zachowanie niemowląt – np. patrzenie na rodzica oraz eksploracja – również były częstsze” – tłumaczy Feldman.

Ponadto, oddechowa arytmia zatokowa – miara większej autonomicznej gotowości społecznego zaangażowania się – była wyższa zarówno u ojców, jak i u dzieci.

„Nie powinno zaskakiwać, że skłonność do nawiązywania więzi u ojców zależy od podobnych czynników, co i u matek” – skomentował dr John Krystal, redaktor „Biological Psychiatry”. „Powstaje pytanie, czy istnieje sposób na wykorzystanie mocy oksytocyny do wzmacniania zaangażowania rodzicielskiego u rodzin, w których stanowi to problem”.

Feldman skonkludowała: „Wyniki mogą mieć znaczenie przy opracowywaniu leczenia dla dzieci zagrożonych trudnościami w relacjach społecznych, np. wcześniaków, rodzeństwie dzieci autystycznych, u dzieci matek chorujących na depresję – leczenia, w którym nie byłoby potrzeby podawania leku dziecku”.

 

„Science Daily”, 10 grudnia 2012

logo-z-napisem-białe